العضید الزین نوصل من نخونا ( منخونه )

او یظل محسوب واحد من اخونا ( منخونه )

شگل للملح باچر من اخونه ( منخونه )

الملح سهله الزلم تضحک علیه

فرج آلبوعبادی - معشور

سید فرج بن سید سلمان آلبوشوکه

یگلّولی تحن اشلون ماحن

الغیری ما اشوف الدهر ماحن

 اذا ابن امّی الرضعت اویاه ماحن

اگلوب الغیر یمته اتحن علیه

 

یگلّولی تِهد اشلون ماهد

و ذکرت ابیوم نمنه اببطن ماهد

نخیت الأجنبی ویّای ماهد

تَعَذّر گال خاف اتطیح بیه

 

یگلّولی تِهِم اشلون ماهم

و أنه العیزان حتی الجدم ماهم

اذا للدار اجی او بالدار ماهم

إحبابی اشلون ما انصب عزیه

 

یگلّولی تِعِن اشلون ماعن

و أنه من التهل یوز اچلای ماعن

اشکثر عینی بچت للناس ماعن

بچت لی ابیوم خان الدهر بیه

یگلّولی تسل اشلون ماسل

وأنه حتی الیحبنی علی ما سل

الجفن ما یستحی کت الدمع ماسل

دم ابیوم خان الوکت بیه

 

یگلّولی تحد اشلون ماحد

و آنه الچنت للخوان ماحد

اشکثر ابنارهم ویّرِت ماحد

تشلهب من لهیب الصار بیه

 

عمام الّا رحم عده و خَلها

دوم افرح ابذلتها و خلها

نبلتی خاف ایرّنها و خلها

ابعینی و الویع یصعب علیه

 

ماعون الصبر تقّر و الآخر

تبدّه و انترس و ایضاً و لا خر

الفگر یم بابی لا جدّم و لاخر ( أخّر)  

اببابی و ربط فرسه و دش علیه

 

یمکن ما اکمل الشهر یمکن

ابسبب دهری عَلی کل یوم یمکن

جرح الیای من فرگاک یمکن

أخلی و ابدلیلی تِسِع میه

 

الدنیا اشما تسوّی اویای خلها

و لا چنها اتعرفنی و چنت خلها

الخلگ شدّت وِذن و ارکبت خلها ( خیلها )

مشت و آنه چثیر العی علیه

 

هم تدری نزیف الگلب شده ( شنهو أده )

دمه و یصعب علی یا صاح شَده

ألو صارت علیّه الیوم شِده

هم تخلص و اعرف المَر علیه

 

یهون اعلیک بیدک تحش بتّل

حشه و همّی تعادل صار بتّل ( بی ، تل )

بالاول بایعتنی اسرار بتّل ( بالتالی )

اشسده بیناتنه اتظم سر علیه

 

حتی المُر من افعاله شربنه

و علی غیره تره نابت شربنه

اشمحمدنّه یسویلی شربنه

چاره و یاخذ من ایدی الاذیه

 

و حگ ابن الزچیه او بن راحل ( راحیل )

ما ادری ابظعنهم وین راحل

ألو راحو یصاح اعتقد راحل ( راح الامل )

أمل و العگل و اعیونی سویه 

الزمن یم باب محکمته طلبنی

اببطل و ابزور یا صاحب طلبنی

یوم الگصّر السانه طلبنی

السانه و شال باعه و هد علیّه

 

یروحی بیش اصبرنّچ و لاهیچ

و کل ساعه التمر زاید و لاهیچ

أشو لاهیچ ترضیلی و لا هیچ

یمیشومه مسیرچ یا نویّه

 

صارت عیشتی صعبه و مُره

و لا عندی أخو الیسوه و مره

یگلبی جوز چم مَره و مره

نهیتک من الماله قابلیه

 

یگلبی اشبیک کل ساعه تبدل

نسیت من اعتدل وکتک تبدل

شاه الحُر المصگّر تبدل

اصگره و من یشح ایرد علیه

 

یلاهی عاین الحالی و راعی

و آنه الدهری انتخه منی و راعی

صرت شاوی غنم و اسرح و راعی

ابهیمه و الذیاب اتهد علیّه

 

و حگ مسلم البالکوفه یروحای

منهم ابد ما طابت یروحای

بالک یا سعد یبنی یروحای

البَره منهم عساهم بالشجیه

 

انشنعت آنه ابغرامک ودره گلبی

حبیبی أدره ابچلوتی ودره گلبی

و حمل همّک بهضنی و دره گلبی

اشمعنی بالدوَه تبخل علیه

 

 

 

 

شعر شعبی

طاهر العاشوری

یا بحر یرهب عواصف مایلک

انت ما ظن حمل خایب مایلک

هاک شگ العین و شرب مایلک

بیها تلگه و لا تچل من الحیاة

 

رادو أهجر بیت أهلنا و نسبت

بیت حبی المات املها و نسبت

إن وفیت اعدام حکمی و انسبت

خاین و مهدور دمّی ابهل حیاة

 

 

حسن ابو فلاح العاشوری

زور إللی نایم بی سبع من طیها

لن شال حاتم یا ربع من طیها

روحی الودادک یا مجد منطیها

و منذور دم لجلک لون تتمرمر

 

إخذ گلبی  إشلون متحب دله له

و ثمر نخلاتی إعله کیفک دله له

کلمن ایحبنی و یودنی دله له

تصب فنیان إلرسوم الشامخات

 

همّی موجز منه تسمع ما یلی

مال حملی اشلون أعدّل میلی

یبس جود الچنت اظنن مایلی

و شح علیه البیدی دلیته النجاة

علی المطرودی

من خالف اهله و مشی درب المعالی مجد

بی لا تأمّن ابد و بحچیه صدّگ مجد

ثق بالعشگ عزّته و للعزّه کلمن مجد

عوفه لأن محمله امنان ذل بی و طن

او هامات شبهه اشکثر ما علن بالحگ وطن

خاوی الیضحی النفس للعرض و ارض الوطن

و یعد اهلنا شعب صاحب حضاره و مجد

 

یوم صارت عن خصیمی عن علی

همت و امسامر اخوانی عن علی

خاب ظنی الچنت اظنه عن علی

ینشدون اظعون عمری الظاعنات

 

غربلمن یخی شعری نخلمن

وإلمن حشّم ابصوته نخلمن نخلمن

هم تدری الخصم گصص نخلمن

نخل اهلک الثبت هل قضیة

 

 

حسن عاشور القنواتی

عجب صوب النکر حگی لخنجر

و تابوت الی و للخوه لخنجر

الغدر یحتاج لو نفرض لخنجر

الخیانه اترید اخو ایخون ابخویه

 

انچوه چبدی ابظرام الگلب بل شاب

إلتفتلی و شوف فعل الشیب بل شاب

موبس شاب شعر الراس بل شاب

رمش جفنی الینطرک ترد لیه

 

حگی الحللو اکله کلو نی

کلیت احگوگمن حتی کلونی

اصبح لون موالی کلونی

باهت و الاغانی انطفت بیه

 

یلعندک اشفایف تحن لمحمره

من دمنا لخدود الوطن لمحمره

فرحت عرس اخت الشمس لمحمره

و خد الشعر بسم المحمره اتحمّر

 

الذّی ابلیل المدینه اسنین حی

کیف یقبل للحرامی ایبوگ حی

للضمیره ابهلوکت مو میت حی

ما هی مرّه اسوالف الحگ حالیات

 

ال الاهه الحب یسبب تعبدینه

شکض ایدچ الضیعت تعبدینه

لو دین الاعبده تعبدینه

لو نکفر ابهاذ الحب سویه

 

یصاحب خابن اظنونی و خابل

امل و مسودن اتوصف و خابل

أسف للیندعی مثری و خابل

عسر و امگیده اچفوفه السخیه

 

یماضی کون اکتبنک یمسکون

هلی چانو ابشباچک یمسکون

مگام و بیک الف جنی یمسکون

لأن عفناک صرنا بلا هویه

 

حن یا شعر لهلک منحنینه

العرب و الغیر شخصک منحنینه

الجمل ماطول میفک منحنینه

العرب ماتفک من الشعر هیه

 

إی یا نجات الکل وکت منجالی

ضیک ترک حزن الغسق منجالی

شفت ویه نورک یا وصل منجالی

أسمر اجه و نوّر غروب الأسمر

 

إشمگله ابطیب وصلک علی منما

یمن و یفک جفن غرگان منما

اظل کلیوم أشوف الموت منما

یحن ولفی  و یمن بالگرب لیه

 

یشعری شکتل اشواگی شکتلک

اکرهت نفسی العن احوالی شکتلک

الک کتیت ضی عینی شکتلک

بعد مونشف جفنی و خلص میه

 

یهلنه المغل دم دمعی یهلنه

یهلنه الیهل ما خلّه یهلنه

ابعجل ردّو الاصالتکم یهلنه

گبل لا ینگطع در المئاب

 

یفرخ المطر کف لا تصب یلما

اخاف الترف صبک هاذ یلما

اموتن من حبیبی ایلوع یما

تحس لجل الولف شیصیر بیه

 

گلت فخ عشگ لگلیبی متنصب

صبته و لا دریت آنه متنصب

نبیذ الشوگ ما ادری متی انصب

ابکاسی و داخ راسی و عمل بیه

 

 

 

 

شیخ عبدالمام الشریفی «ابومریم »

البارحه ما غمضت عینی و نمت و الهم یدگ اببابی

او تاخذنی صفنات الحزن و چوی اعله جرح اصوابی

دیرتنا غرگت بالجهل و تتبع حچی الچذابی

العوذه تحل المشکله او خیط الخضر و سحر الیکتبه الصابی

و الحجر گمنا انقدسه و الگبر عدنا ایعابی

و الرفض زمرة هالجهل صاحو علیه وهّابی

الوهابی ما یاکل بشر

یشهد ابالله و النبی و کتابه نفس اکتابی

 

مهدی السکرانی

ضعاین عز مجدنا ابوحل برکان

و حمم تهلی اشد من حمم برکان

اذا یمکن اشکّن یوم برکان

الصلا اشک برجوع المجد لیه

 

حسن عاشور

وطن محتل گلبی و انته مستحیل

و صار تحریره بدیّه مستحیل

چف عذابک مس دلیلی مستحیل

و هیّض اجروحی اللی چانن نایمات

 

فر من جریمة جورهم شاهدنه

نشکی الجریمه و لا عدل شاهدنه

قاضی وکتنه لو طلب شاهدنه

ما عدنه شاهد غیر الله الاکبر

 

گلبی یخفج قصده ینسج هاتله

ها نطق بآیات شوگه هاتله

هات من نهرک یا جرحی هاتله

چلمه و انهار المواجع طافحات

 

عبدالساده العاشوری

ششوف اصعب من الشفته شرک لف

الف شر ماشفت مثله شرک لف

علیّه ابمحنتی دهری شرک لف

و حصرنی ابظلم جوره و فتک بیه

 

 

 

ابوذیه اهوازیه

یماضی کون اکتبنک یمسکون  ( یا امس کون )

وهلی چانوا ابشباچک یمسکون

مگام و بیک الف جنی یمسکون ( یا مسکون )

لئن عفناک صرنا بلا هویه

حسن عاشور

خلف خل محن خل عشره خلف راح

خلف کاس اللی سکرنه خلف راح

خلف لو راح چا طاری خلف راح

خلف حی لن طواری خلف حیه

حسن عاشور

بیت من الهات الاهوازی

الذی ابلیل المدینه اسنین حی (حای )

کیف یقبل للحرامی ایبوگ حی

للضمیره ابهل وکت مو میت حی

ما هی مره اسوالف الحگ حالیات

حسن عاشور

هلی الما عل بطل قاید خطبهم ( خطی بهم )

اصحاح و ما لگه الناقد خطبهم ( خطا بهم )

هلی البلسانهم ربهم خطبهم ( خاطبهم )

او بسمهم للبشر نزل کتاب

ترکی الامیری

بیت هات اهوازی

من خضارالریف جابت عود الی

مشت و امسی من ارد الحّن عود الی

عود یا لیل المسامر عود الی

من تعود اتعود للقریه الحیات

واحد عاش بالذل و المهانه اسنین

ولا فد یوم للحگ تعْب السانه

و واحد من سمع خدر الکرامه انباگ

ضحه الروح و تلگه الموت بحضانه

المجد التلید للشاعر عیسی حداد

عــصف الزمان بصرحنا فأحـاله
مــتداعياً مُــحدودب الـجدران ِ
و تــناوبت سـود الرياح بـهبها
فـــذوت لهـا منظومة الأغصان ِ
كـم قد جنت أيدي الجناة و بعثرت
نــظماً لنــا شــراذم الغربان ِ
فـــتنافثت بـسمومها رُقط العدى
و مــضت تُكرس سُبة الازمـان ِ
و تــساقطت اُسدُ الشرى في نهجها
تــأبى الخنـوع بسـحنة الأذعان ِ
اِيــهِ السـخائم اَفصحت عن نفسها
جــهراً لنا تترى على الاضـغان ِ
اِيـهِ الخرافة كافحت شمس الضحى
في حـجة تــُــملى من الشيطان ِ
حــتى غـدى جُهدُ الصحابة مُنكرا
و غــدى بطلا كسرى انوشروان ِ
يــا لـلسخافة و الرذاـلة و الخنى
كــــيف اعـتلى عبادة النيران ِ
هل يستوي رمز العبادة و التـُقى
مـــع ثـلةٍ شابت على الادران ِ
او يــستوي صقر الفتوح بهـِرةٍ
ســادت على الفئران و الجرذان ِ
مــا للضمائر يـا تُرى لم تنتفض
لِــتبُث بالاحــزان و الاشـجان ِ
مــاذا دهى أهل العقول و صابها
تـــرنوا بلا عـملٍ و لا عرفان ِ
مـــا للخميلة صوحت اشجارها
فغـــدت بلا ثــمر و لا أفنان ِ
مــا للبلابل ِ اُخرست من شدوها
فـــكأنها تـشكو من القـضبان
لـــغة العُروبة قد خَبى لَمعانها
لا لــم يكــن هذا من الحُسبان ِ
آهٍ أيـــا ضاد الفصاحــة آسفاً
ان لـــم اكن في مستوى الفنان ِ
كـــيما اُمثل نكبـة ً شابت لـها
فـُــودُ الحلیم و اَرؤسُ الرضعان ِ
يا قـُــسُ يا سـحبانُ يا امجادنا
اَيـــن البـلاغة يا بني قحطان ِ
هُــبوا لنجدةِ اُمـكم يا وُلدها
اَكــل البـِلى من دوحها الفينان ِ
فـــتراطنت و تلعثمت بحروفها
مُــذ جــارها جندٌ من الحدثان ِ
مجـــدٌ تليدٌ قد ثــوى و ذوى
و الاهــل في شُغُلٍ عن البُستان ِ
مــن عندنا رُسلُ الهداية بلغت
نـــور الحقيقة من هُدى القرآن ِ
فــأضاء كلُ الكون ِ من لمعانها
و غـــدى يزهو بثقافة الايمان ِ
هـاذي كرامة ربنا لـــجدودنا
فلقد مضوا في شرعة الرحمـان ِ
اِيهٍ اَيــا جيلَ العـروبة اِحملوا
فوق العــوائق راية َ الاتقـان ِ
شُــدوا الرحال لمجدكم و ضعوا
فــوق الرؤوس نواصع التيجان ِ
و احملوا الذمار من الـمساس فقد
كادت تـُهدم قلــعة الاركــان ِ
شــقوا الـتتتدروب الى الفضائل ِ
و اصبغوا وجهَ العُلى بــالقان ِ
حتى يعود الحقُ محفوظ الحمى
بــعنايةٍ مـن ربنا الــمنان ِرحمـان ِ
اِيهٍ اَيــا جيلَ العـروبة اِحملوا
فوق العــوائق راية َ الاتقـان ِ
شُــدوا الرحال لمجدكم و ضعوا
فــوق الرؤوس نواصع التيجان ِ
و احملوا الذمار من الـمساس فقد
كادت تـُهدم قلــعة الاركــان ِ
شــقوا الـدروب الى الفضائل ِ
و اصبغوا وجهَ العُلى بــالقان ِ
حتى يعود الحقُ محفوظ الحمى
بــعنايةٍ مـن ربنا الــمنان ِ